De moeite waard

De eerste keer dat hij langskwam was ik stomverbaasd. Er stond een vreemde man in de voortuin – compleet met zonnehoedje, gehoorbeschermers en grasmaaier. Had hij zich vergist in het huisnummer? Verkeerde straat misschien? Maar nee, hij was aan het juiste adres, zo verzekerde hij me. De komende tijd zou hij regelmatig het gras komen maaien. Met de groeten van de huisbaas.

Ongemakkelijk

Eerst vond ik het vooral een beetje ongemakkelijk. Een vriendelijke Ier die allang gepensioneerd had kunnen zijn, komt werk doen waar ik ook prima zelf toe in staat ben. Hijzelf bekijkt het op een heel andere manier: hij vindt het heerlijk om buiten bezig te zijn, en kan op deze manier op allerlei plekken in het dorp even een praatje maken. ‘Stel je voor dat ik zonder mijn grasmaaier in je tuin was gaan staan,’ zegt hij tegen me. ‘Dan was het pas echt problematisch geworden, toch?’

Sindsdien valt het me op dat hij inderdaad door het hele dorp zo zijn adressen heeft. In de ene tuin snoeit hij de heg, in de andere maait hij het gras of schoffelt hij wat. Als hij me ziet aankomen, legt hij direct zijn gereedschappen neer en doet hij zijn gehoorbescherming af. Ben ik aan het hardlopen, dan moedigt hij me aan om vooral niet stil te gaan staan voor een praatje. ‘Don’t stop now, you’re flying, lady!

Extra werk

Laatst vertrouwde hij me toe dat er één groot nadeel is aan zijn werk. Hij moet namelijk ook vaak allerlei moois wegmaaien of -snoeien. Zo goed en zo kwaad als het gaat probeert hij het te vermijden, maar in veel gevallen ontkomt hij er niet aan. ‘Zie tijdens het grasmaaien alle bloempjes maar eens te ontwijken,’ zo zegt hij met een verontschuldigend gebaar richting het gekortwiekte gras.

Wanneer ik hem vertel hem dat het me is opgevallen hoe hij sommige delen toch weet te sparen, begint hij te stralen. ‘Ik doe het normaal alleen voor de bijen, de mensen zien het toch niet.’ Het lijkt me een hoop extra werk om al die kleinere en grotere bloempjes in de gaten te houden, maar als ik daarover begin spreekt hij me ferm tegen. ‘Wat mooi is, is de moeite waard. Hoeveel moeite het ook kost.’

Voor wie het zien wil

Vorige week kwam ik de tuinman weer tegen, in een wijk verderop. Hij veegt net wat dode bloemen bij elkaar, als hij vraagt of ik de poort vast open wil zetten. Hij komt straks wel even maaien. ‘Natuurlijk,’ roep ik hem toe. ‘Tot straks!’

Maar ‘straks’ is in Ierland een breed begrip – net als ‘over een uur’ of ‘uiterlijk vrijdag’. Het geeft een richting aan, geen deadline. In dit geval is dat geen probleem. Wanneer ik weer wegga laat ik de poort openstaan, voor het geval hij nog komt.

Bij thuiskomst blijkt het gras inderdaad gemaaid te zijn. De tuinman is vast en zeker alweer verdergegaan naar zijn volgende adres, want van hem ontbreekt ieder spoor. Of, nou ja, ieder spoor? In de achtertuin steekt trots één plantje boven het vers gemaaide gras uit. De kleine roze bloempjes wiegen in de wind. Een cadeautje van de tuinman – voor wie het zien wil. Want wat mooi is, is de moeite waard. Hoeveel moeite het ook kost.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *