Geen keus

De woorden van deze blog buitelen al een aantal weken over elkaar heen in mijn hoofd en op mijn scherm. Nog nooit heb ik zoveel geschrapt, heroverwogen en weer opnieuw geschreven. Ik wil deze woorden niet schrijven, ik wil niet dat mensen ze lezen. Maar ik heb geen keus.

Belofte

Ik heb geen keus. Dat is de rode draad waar ik uiteindelijk op uit kom. Ik kan er harde of milde woorden aan wijden, ik kan er een zwart of een grijs verhaal van maken, maar uiteindelijk is dit waar het op neerkomt. Mijn man is bij mij weggegaan, en ik heb geen keus.

De afgelopen maanden dacht ik dat ik wel nog iets te kiezen had. Ik koos ervoor om vol te houden, om te verdragen, om te hopen en om alles te geven. Maar uiteindelijk maakte ook die keus geen verschil. Als iemand zijn trouw verbreekt, weg wil, kun je diegene blijkbaar niet tegenhouden.

Dat is dan ook wat is gebeurd. Hij verbrak, ging weg, en ik bleef over. Ik bleef over met mijn ‘ja’ dat nog steeds overeind stond, met de belofte waar ik me mijn hele leven aan wilde en wil houden. Maar het is mij niet gegeven om de grote woorden die ik vijf jaar geleden uitsprak waar te maken – de woorden over liefde dwars door alles heen, over samen zoeken naar ongebaande paden, in voor- en tegenspoed, tot de dood ons scheidt.

Stempel

Ik word gedwongen mijn eeuwige ‘ja’ te verbreken. Sinds dat de harde werkelijkheid is geworden heb ik het gevoel dat er een stempel op mijn voorhoofd staat. Gescheiden. Zonder het te willen maak ik straks deel uit van een statistiek die ik al tijden vreselijk pijnlijk en zorgwekkend vind. Een statistiek die – uitzonderingen daar gelaten – laat zien dat mensen steeds vaker puur voor zichzelf kiezen en de korte termijn boven de lange stellen. Een statistiek waar wij ons vijf jaar geleden allebei expliciet tegen uitspraken.

En nu sta ik dan toch in dat lijstje. Het is een stempel waar ik me tegen verzet en waar ik nooit zelf voor had gekozen. Ik worstel met dat wat was en dat wat gaat komen. Over het verleden ligt een vreemde waas, het heden staat in de overlevingsstand en de toekomst is een groot vraagteken. Er gebeuren allemaal dingen waar ik geen invloed op heb. Dingen die je blijkbaar kunnen overkomen.

Te groot

Het is oneerlijk, onbegrijpelijk en onwerkelijk. Ik ben gebutst en gedeukt – alsof ik van een berg af ben geduwd en niet kan stoppen met rollen. Ik heb geen keus, en tegelijk moet ik kiezen. Praktische en zakelijke keuzes, emotionele en morele keuzes. Deze blog was ook zo’n keuze. In eerste instantie wilde ik hem niet schrijven omdat ik daarmee voor mijn gevoel alsnog opgeef en instem met wat er gebeurt. Misschien ook wel omdat sommigen vinden dat je deze dingen stilletjes hoort te doen.

Ik had dus ook binnenkort stilletjes mijn naam kunnen veranderen in de hoop dat niemand vragen zou stellen. Maar daarvoor is dit te groot en te veelomvattend. Daarvoor zijn de gevolgen te zichtbaar. Daarvoor heeft dit alles teveel invloed op mijn doen en mijn denken. En bovenal: daarvoor gaat dit alles te sterk in tegen waar ik voor sta, tegen wat ik voel en denk en geloof. Daarom ben ik toch gaan schrijven, schrappen en heroverwegen. Juist omdat dit niet mijn keus is. Juist omdat ik vijf jaar geleden zulke grote woorden sprak.

Kwetsbaarheid

Ik zit midden in een periode die zich vult met het nemen van beslissingen – beslissingen waarvan ik nooit had gedacht dat ik me ermee bezig zou moeten houden. Ik verzet me ertegen, maar ondertussen gebeurt het al. Dat zorgt voor allerlei gedachten en overwegingen die ik soms heel graag wil verwoorden, en soms ook helemaal niet. De komende tijd zal ik dan ook de ene keer meer schrijven dan de andere keer. Ook ben ik, zoals sommigen al gemerkt hebben, niet altijd even goed bereikbaar. Tegelijk kan ik me voorstellen dat deze blog, en ook andere schrijfsels, reacties of vragen kunnen oproepen. Als je iets kwijt wilt, zeg het dan vooral. Reageer via Facebook, mail of Whatsapp – ik laat dan op mijn eigen moment wat van me horen.

Want als er iets is wat ik de afgelopen periode heb ervaren, dan is het wel dat kwetsbaarheid ook kwetsbaarheid oproept. Achter veel ogenschijnlijk vrolijke gezichten gaat veel pijn en ellende schuil. Ik ben niet de enige met butsen en deuken. Ik voel me alleen, maar ik ben niet alleen. Dat is de laatste tijd ook gebleken uit de betrokkenheid van familie, vrienden en wildvreemden. Daarom weet ik ook: er komt weer een tijd om te klimmen. Maar voorlopig rol ik nog wel even verder, op en neer. Ik ben nog niet beneden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *