‘Living the dream’

Nadat ik het onverwacht goed heb gedaan tijdens een hardloopwedstrijd in de Ierse heuvels, krijg ik een enthousiast berichtje binnen van iemand. ‘You’re living the dream!’ staat er onder andere in. Ik moet hardop grinniken als mijn schermpje oplicht en ik de felicitatie lees. Living the dream? Het is maar net hoe je het bekijkt.

De droom

Want ‘de droom’, wat is dat? Is dat inderdaad het winnen van wedstrijden? Of is dat huisje, boompje, beestje? Samen onder een dekentje op de bank? Een dikke auto (of twee) voor de deur, misschien? Verre reizen maken? Of veel volgers op Instagram?

Volgens mij is ‘de droom’ voor ons vaak iets wat we niet hebben – en misschien wel in het bijzonder iets wat anderen wél hebben. Want als je naar andere mensen kijkt en hun leven naast het jouwe legt, dan is de vergelijking snel gemaakt. Vaak is de conclusie dat de ander het net iets beter voor elkaar heeft dan jij, helemaal als je je beeld bepaalt op basis van de hoogtepunten die uitgebreid gedeeld worden en de berichten die je op sociale media voorbij ziet komen. De ander heeft een leuke baan, een goed huwelijk, veel vrienden, een mooi lichaam en grote successen.

Illusie

Maar de waarheid is: dat is inderdaad een droom. Het is een illusie, iets wat je je inbeeldt. Ieder mens moet het doen met een lichaam dat niet altijd meewerkt en met een stel hersenen dat de ene keer tot meer in staat lijkt dan de andere keer. En voor ieder mens geldt dat er maar 24 uren in een dag zitten en zeven dagen in een week. Dus werk je zestig uur per week, dan merkt je gezin daar wat van. Doe je alles samen met je geliefde, dan hebben je vrienden nogal eens het nakijken. Sport je veel, dan houd je minder tijd over voor andere dingen.

We maken allemaal keuzes: het ene wel, en het andere (dus) niet. En soms worden keuzes voor je gemaakt: mensen verdwijnen uit je leven of duiken juist op, je gezondheid verrast je of stelt je juist teleur, je baan biedt kansen of beklemt je juist. Living the dream, dat is volgens mij niet het bij elkaar puzzelen van het perfecte leven. Dat perfecte leven bestaat namelijk niet. Het is genieten van wat je hebt en op een goede manier omgaan met de mensen en de kansen die op je pad komen.

Huh?!

Ik beantwoord het berichtje en bedank voor de felicitatie. Ja, bedenk ik, het is inderdaad als een droom. Winnen is geweldig, het is heerlijk om succesverhalen te kunnen delen met anderen. Om ergens in te investeren en méér te zijn dan de ellendige dingen die je soms kunnen overkomen. Toch blijft het al met al wel een vreemde droom, en zeker niet altijd een aangename. Het is zo’n droom waarin mensen en gebeurtenissen op de meest absurde manieren bij elkaar komen. Zo eentje die je bij het wakker worden maar op één manier kunt omschrijven: ‘huh?!’ – en waar je nog een tijd een onbestemd gevoel aan over kunt houden.

Dat die eigenaardige droom er van een afstandje voor iemand uit kan zien als de droom, is voor mij tegelijk komisch en hoopgevend. Het laat ook zien hoe beperkt ons eigen beeld soms is. We kunnen volledig opgaan in een moment van falen, een mislukking, en daarmee in gedachten al onze successen en redenen tot dankbaarheid tenietdoen. Zonde is dat. Niemand is namelijk alleen maar een verliezer, net zoals niemand alleen maar een winnaar is. Durf dus je overwinningen te vieren, hoe klein ze misschien ook lijken. Vind een manier om te midden van jouw persoonlijke ‘huh?!’ soms even een grijns tevoorschijn te toveren. Ik verzeker je: het zal je goed doen.

Prijsuitreiking Slí Gaeltacht Mhúscraí Ultra (15-2-2020)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *