Te langzaam bestaat niet

Nu ik na een flinke pandemie-pauze weer voor langere tijd in Ierland ben, heb ik eindelijk de mogelijkheid om meer vrouwen te ontmoeten die de paden en de bergen hier als geen ander kennen – zij zijn niet bang voor wat regen, wind, heuvels of modderpoelen. Het is heerlijk om de tijd te hebben om wat kilometers met elkaar af te leggen, verhalen uit te wisselen en de mensen achter de raceresultaten, Strava-profielen en Instagramfoto’s te leren kennen.

Het blijkt dat wij, net als ‘gewone mensen’, allemaal heel verschillend zijn, maar tegelijkertijd ook veel met elkaar gemeen hebben. We hebben elk onze eigen achtergrond, gezinssituatie, baan en manier van trainen, maar ondertussen hebben we ook die ene grote overeenkomst: onze liefde voor de bergen, voor hardlopen, voor buiten zijn.

En o ja, er is nog één ding: we denken allemaal dat we te langzaam zijn. Vaak beginnen we ons al te verontschuldigen voordat we überhaupt zijn begonnen met lopen. Je kan maar beter van tevoren alvast uitleggen dat je je ervan bewust bent dat je de ander waarschijnlijk een beetje zal afremmen…

Het spijt me echt, ik weet dat je normaal een stuk sneller bent dan dit.

Weet je zeker dat je het niet erg vindt? Loop gerust vast vooruit.

Dit is gewoon gênant – wacht maar niet op mij, ik ben vreselijk traag heuvelaf.

Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat ik dit zelf ook doe (dat laatste voorbeeld ben ik 100%). De vraag is: waarom? Zijn we echt zo bang om de training van de ander in de war te schoppen? Hebben we het gevoel dat we onszelf continu moeten bewijzen? Zijn we bang dat mensen ons te min zullen vinden als we niet snel genoeg zijn? Beginnen we maar vast met onze excuses, voor het geval we een slechte dag hebben?

Wat de reden ook is achter deze neiging om ons telkens te verontschuldigen, ik denk dat het tijd is om daarmee te stoppen – om meerdere redenen.

1) Het is geen wedstrijd. Als je loopmaatje echt de best mogelijke tijd neer wilde zetten en onderweg een paar PR’s wilde lopen, had diegene zich wel aangemeld voor een evenement. Maar dat deed diegene niet; hij of zij koos ervoor om met jou te gaan lopen, waarschijnlijk omdat ze je goed gezelschap vinden. (N.B. Sommige mensen grijpen wél elke mogelijkheid aan om ergens een wedstrijd van te maken. Probeer dan, als het even kan, diegene te verslaan zodat het daarna direct klaar is. Is dat geen optie, dan kan die ander maar beter ontzettend goede flapjacks klaar hebben liggen bij het eindpunt.)

2) Je bent meer dan je looptempo. Je kan nog zo’n vlotte hardloper zijn, maar dat betekent nog niet dat je een fijne trainingspartner bent – daar komt meer bij kijken dan alleen je tempo. Ik heb wat kilometers afgelegd met ontzettend sterke lopers, die me tot waanzin dreven met hun geklaag. Een rondje van twee uur leek daardoor minstens twee keer zo lang te duren. Maar ik heb ook gelopen met mensen die misschien net wat vaker een pauze nodig hadden, maar met wie de tijd voorbijvloog omdat ze de juiste opmerkingen wisten te maken en ook wisten wanneer het goed was om gewoon in stilte wat voort te ploeteren. Natuurlijk is het een goed idee om op stap te gaan met iemand die ongeveer hetzelfde niveau heeft, zodat het niet zo is dat één van beiden naar het eindpunt gedragen hoeft te worden. Toch is snelheid niet het belangrijkste, helemaal als het je doel is om een ontspannen rondje door de natuur te maken.

3) We zijn allemaal verschillend. Er is geen ontkomen aan dat er snellere en langzamere hardlopers zijn. Net zo goed is er geen ontkomen aan dat er mensen zijn die 60 uur werken en mensen die 20 uur werken, mensen met jonge gezinnen en mensen met meer tijd voor zichzelf, mensen die al decennia bezig zijn met hardlopen en mensen die hun trainingsuren nog maar net aan het inpassen zijn in hun dagelijkse routine. Dat is dan ook de reden dat je je niet hoeft te verontschuldigen voor hoe snel of langzaam je loopt. Nooit. We doen allemaal wat we kunnen, en dat is genoeg.

Als je dus op pad bent met iemand en je hebt het allebei naar je zin, je geniet van de natuur, de frisse lucht en het gezelschap, dan bestaat er niet zoiets als ‘te langzaam’. En als iemand je ooit toch het gevoel geeft dat je je moet verontschuldigen, dan is dat blijkbaar geen goed trainingsmaatje voor jou. En dat is prima – meer flapjacks voor jou bij de eindstreep.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *